Door

[Verse 1] یه عُمره رنگ خوشبختی، از این دیوونه بیزاره کفِ این فنجونِ خالی، فقط جایِ تَه‌ْسیگاره سَهمِ تو از من و خونه، سکوتِ مُمتَد و سَرده ببین تکرارِ این روزا، چجوری ما رو لِهْ کرده [Verse 2] اتاق لبریزه از دوده، هوایِ خونه نَم داره نفس‌هایِ دَمِ آخر، طَعمِ باروت و سَم داره توو چشمات خَشمُ می‌بینم، نگاهت آخرین جَنگه همین ساکی که می‌بندی، شروعِ ریزشِ سَنگه... [Pre-Chorus] چقدر راحت از این عُمری، که پات سوخته گُذَر کردی به جای واژه‌ی«راحت»، تمامَم رو تَبَر کردی من از کلِ جهان واسه، دوتا چشمِ تو دل کَندم کسی که قبلِ تو بودم، توو این ویرونه وِل کردم! [Chorus] تویِ این هِق‌هقِ چشمام، نمک رو زَخممون نپّاش داری رد میشی از اشکم... به فکرِ لِهْ‌شدن نباش! تموم زورِتو دادی، که رو در رَدِّ دستت موند صدایِ جیغِ اون لولا، منو تا اُستخون سوزوند... چَمدونت با هر قدم، زمین رو زیر و رو می‌کرد همون دستی که در کوبید، تقاصش رو شروع می‌کرد! [Verse 3] گَس و تلخه گلوگاهم، مثلِ سیگارِ بعد از تو طعمِ خون میده لبهام و، می‌سوزه ریَّم از تو دیوارایِ این خونه، دارن میلرزن از دوری نشستم رویِ این پله، توو این تاریکیِ کوری [Verse 4] مَنو پس می‌زنه خونه، میگه جایِ تو اینجا نیست بدونِ عطرِ اون موها، دیگه این خونه زیبا نیست قَدَم‌ هام سَرد و سنگینه، توو این کوچه پیِ حِسِت پیِ اون دستِ لرزون و، پیِ چشمایِ حَسّاسِت به هر کی می‌رسم میگم، ندیدین یارِ من اینجاست؟ کسی که ردِّ پاهاشَم، هنوز رویِ تنِ شب‌هاست؟ [Pre-Chorus] بِهِم میگن چقدر پیری... چقدر موهات سفیدتَر شد! نمی‌دونن که این آدم، چجوری بی‌ تو پَرپَر شد نمی‌فَهمَن کسی رو که، تمومِ باورش سَر رفت کسی که ضربه‌ یِ یک در، رو قلبش مثلِ خَنجر رفت!» [Bridge] توو بُهتِ پَرسه زَدَن‌ْ هام، توو این شهرِ پُر از سایه یهو یک در صدا کرد و... شدم با مرگ همسایه! همون کوبیدنِ محکم، که امضایِ غُرورت بود! همون خَشمی که می‌شناسم، همون که نُقطه کورِت بود! دَویدم سمتِ اون کوچه، که شاید تو دَرو کوبی... رسیدم... دیدمت... اما... چقدر با دیگری خوبی! غریبه خندید و بِت گفت: «فدایِ در زدن‌ْ هات شم! عزیزِ من چقدر خوبه، با این کوبیدَنات پاشَم!» همون‌جا بغضِ من کِز کرد... جهان چرخید و تاریک شد صداها کَم‌کَمَک گُم شد... نفس‌هام سَرد و باریک شد... [Chorus] تویِ این هِق‌هقِ چشمام، نمک رو زخممون نپّاش داری رد میشی از اشکم... به فکرِ لِهْ‌شدن نباش! درو کوبیدی روو قلبم، که پیشش محترم باشی؟! برو... سقف اومدش پایین... تو باید مالِ اون باشی! [Outro] چجوری بَرگَردَم خونه؟ وقتی که سقفی نمونده... بگم دیدم تو رو با اون؟ بگم دنیاشُ و سوزونده آوارم... زیرِ آوارم... خونه تاریکه...