অন্তৰা ১] ডিব্ৰুগড় চহৰৰ বুকুত, নতুন সপোন লৈ, দূৰ-দূৰণিৰ ল’ৰা-ছোৱালী আহে হাঁহি লৈ। হোষ্টেলৰ সেই কোঠালিত, বন্ধুত্বৰ মেলা, এজাক সপোনে ৰঙীন কৰে প্ৰতিটো বেলা। [কোৰাছ] অ’ ডিব্ৰুগড়, অ’ মোৰ চহৰ, সপোনেৰে ভৰা তোমাৰ নগৰ। হোষ্টেলৰ দিন, বন্ধুৰ হাঁহি, ২০২৬—স্মৃতি হৈ ৰ’ব চিৰদিন আহি। [অন্তৰা ২] পুৱা পঢ়াৰ ব্যস্ততা, সন্ধিয়া আড্ডা, কেতিয়াবা গীতৰ সুৰ, কেতিয়াবা হাঁহিৰ বন্যা। ঘৰৰ পৰা আঁতৰতেও ঘৰ যেন লাগে, বন্ধুৰ মৰমে মনৰ দুখবোৰ ঢাকে। [কোৰাছ] অ’ ডিব্ৰুগড়, অ’ মোৰ চহৰ, সপোনেৰে ভৰা তোমাৰ নগৰ। হোষ্টেলৰ দিন, বন্ধুৰ হাঁহি, ২০২৬—স্মৃতি হৈ ৰ’ব চিৰদিন আহি। [ব্ৰীজ] ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বতাহে কয়—আগুৱাই যোৱা, নিজৰ সপোনৰ বাটত সাহসেৰে ৰোৱা। আজিৰ এই দিনবোৰ কাইলৈ হ’ব কাহিনী, বন্ধুত্বৰ এই বন্ধন থাকক চিৰদিন জীয়াই। [শেষ কোৰাছ] ডিব্ৰুগড় চহৰ, আমাৰ মৰমৰ ঠাই, হোষ্টেলীয়া দিনবোৰ পাহৰিব নোৱাৰি কাইলৈ। ল’ৰা-ছোৱালীৰ সপোনেৰে উজলি উঠক চহৰ, ২০২৬ৰ স্মৃতি হওক জীৱনৰ অমূল্য উপহাৰ। ডিব্ৰুগড়... ডিব্ৰুগড়... সপোনৰ চহৰ, মৰমৰ চহৰ!