Grzyb Administracyjny

[Zwrotka 1] Piszę ticket, cisza wraca, echo w pustej skrzynce gra. „Brak dostępności” — odpowiedź, co już standard u nas ma. Ping do kogoś, ktoś odsyła, mówi: „to nie zakres mój”. Krąży zgłoszenie jak po lesie, a ja stoję w miejscu znów. [Refren] To ten grzyb, administracyjny grzyb, rośnie tam, gdzie brak decyzji i odpowiedzi tryb. Kręci wszystkich wkoło nas, wydłużony płynie czas, a odpowiedzialność znika gdzieś pomiędzy sprawy szumem i mgłą. [Zwrotka 2] „Wyślij jeszcze raz, bo nie wiem”, „daj mi kontekst, daj mi znak”. Trzy maile, cztery przekierowania, i znów ten sam urwany ślad. Na spotkaniu każdy kiwa, każdy mówi: „zaraz, już”. A po godzinie, po godzinie znowu tylko martwy kurz. [Refren] To ten grzyb, administracyjny grzyb, rośnie tam, gdzie brak decyzji i odpowiedzi tryb. Kręci wszystkich wkoło nas, wydłużony płynie czas, a odpowiedzialność znika gdzieś pomiędzy sprawy szumem i mgłą. [Most] Gdyby ktoś wreszcie powiedział: „biorę to na siebie dziś”, to by pękła ta opona, co od dawna trzyma kurz. Jedna decyzja, jeden ruch, jedno „tak” albo „nie”. A nie wieczny obieg sprawy, co się gubi we mgle. [Refren] To ten grzyb, administracyjny grzyb, rośnie tam, gdzie brak decyzji i odpowiedzi tryb. Kręci wszystkich wkoło nas, wydłużony płynie czas, a odpowiedzialność znika gdzieś pomiędzy sprawy szumem i mgłą.